Promocja Korpusu Solidarności cz.1

W dniu 27 kwietnia mieliśmy przyjemność uczestniczyć w audycji „Solidarność NaCoDzień” w Radio Ostrowiec. Prowadzący Jarosław Kuba oraz zaproszeni goście: trenerzy Korpusu Solidarności Anna Górak i Rafał Krenz, koordynator projektu Magdalena Wójtowicz oraz wolontariusz Maciej Fryc.

Tym razem rozmawialiśmy o wolontariuszach i ich motywacji do działania w programie Korpus Solidarności.

Zatrzymajmy się na chwilę przy terminie motywacja. Ja, przy okazji pisania tego artykułu, sięgnęłam do słownika psychologicznego, w którym motywacja określana jest jako „/…/ siły napędowe, odpowiedzialne za rozpoczęcie, trwanie, kierunek i siłę zachowania nastawionego na cel”. Siły te mobilizują do działania, dodają energii. Co w takim razie jest siłą napędową naszych wolontariuszy i wolontariuszek?

Wiemy przecież, że osoby angażujące się w wolontariat nie otrzymują zapłaty za wykonywane zadania. Wynagrodzenie stanowi jeden z najsilniej oddziałujących czynników motywujących do pracy w ogóle, dlatego rozpoznanie innych powodów, dla których ludzie decydują się na aktywność jest kluczowe dla uzyskania odpowiedzi na pytanie o podłoże motywacyjne działalności wolontariackiej. W Stowarzyszeniu „Krzemienny Krąg” i  Centrum Wolontariatu przeprowadzamy wiele rozmów z wolontariuszami i wolontariuszkami. Często pytamy co ich/ je do nas sprowadza, czym chcą się zajmować i co ich/ je motywuje. Odpowiadający mówią nam o swoich potrzebach: dzielenia się sobą z innymi, sprawdzenia się, zdobycia nowych umiejętności, nawiązania nowych kontaktów, podniesienia swoich kwalifikacji zawodowych, aktywnego spędzania czasu wolnego. Jeśli uda nam się rozpoznać potrzeby osób chcących z nami współpracować, to o wiele łatwiej będzie nam na te potrzeby odpowiedzieć.

Często spotykam się ze stwierdzeniem, że wolontariusze i wolontariuszki działają bezinteresownie. Jednakże, czy taka jest rzeczywistość? Powyższe rozróżnienie wskazuje na to, że wolontariat spełnia różne funkcje oraz że każdy, kto działa wolontariacko ma w tym jakiś interes: chce być doceniony, chce się rozwijać, potrzebuje kontaktu z drugim człowiekiem. Każda z jednostek ma inne oczekiwania.

Zdecydowałam się podać kilka przykładów osób, które z różnych powodów zechciały w czymś pomagać:

– Nastoletni wolontariusz interesuje się kulturą i w przyszłości chciałby pracować w teatrze/ operze/ filharmonii. W celu zdobycia doświadczenia i poszerzenia swojej wiedzy z zakresu funkcjonowania kulturalnych instytucji, angażuje się w wolontariat akcyjny polegający na organizacji koncertów i spektakli.

– Studentka pedagogiki specjalnej chce poznać metody pracy z dziećmi ze spektrum autyzmu. W tym celu znalazła dla siebie ofertę systematycznego (raz w tygodniu) wolontariatu. Będzie pomagać w organizacji zajęć terapeutycznych.

– Pracownik biurowy chciałby aktywnie spędzać weekendy, najlepiej wśród ludzi, ponieważ na co dzień pracuje przed komputerem. Znalazł ogłoszenie o organizowanym półmaratonie i poszukiwaniach osób, które mogłyby pomóc w jego trakcie, np. przy podawaniu wody maratończykom.

Każda z tych osób dokonała wyboru na podstawie swoich potrzeb i zainteresowań. Naszym zadaniem, koordynatorów i koordynatorek wolontariatu, jest zbliżyć się do człowieka, poznać jego motywację. Dzięki temu będziemy wiedzieć, w jaki sposób możemy wspierać te osoby. Korzystając z ich pracy pamiętajmy o nagradzaniu ich. Podziękowania i słowa uznania, spotkania podsumowujące działania, planowanie wspólnych akcji w przyszłości – to jedne z podstawowych form motywowania do dalszej pracy. Warto umożliwiać wolontariuszom i wolontariuszkom wykonywanie coraz bardziej odpowiedzialnych zadań. To może wzmocnić ich zaangażowanie. Dodatkowo, jeśli pozwalają na to środki finansowe, warto nagradzać dając wejściówki do kina, wybierając się wspólnie na koncert, organizując konkursy dla wolontariuszy i wolontariuszek. Przede wszystkim, o czym już wspomniałam, budujmy relację. Prawda jest taka, że najlepszy prezent nie będzie w stanie podtrzymać więzi z drugim człowiekiem i zatrzymać go w naszej instytucji, organizacji, jeśli od samego początku nie było dbałości o współpracę i partnerstwo. Zresztą, nie o materialne dobra chodzi, bo gdyby tak było – wszystkie zaangażowane wolontariacko osoby wolałyby pójść do pracy. One jednak decydują się poświęcać swój czas za darmo, dla drugiego człowieka. Doceńmy to.

Rozmawiajmy z wolontariuszami i wolontariuszkami. Pytajmy o ich motywację. Róbmy to na początku współpracy, róbmy podczas jej trwania.

Naszej audycji możesz posłuchać w linku: https://soundcloud.com/user-61917670/2021-04-27-ks-ro